نمیدونم چرا ما ایرانی ها توی همه چیز باید مقابل اروپاییها قرار داشته باشیم. اینجا توی ایران از اونجایی که انواع و اقسام وسایل تفریح و وقت گذرونی و هیجان واسه آدم فراهمه روزهای تعطیل مستاصل می مونی که به کدامشون برسی یا چطو ربرنامه ریزی کنی تا از هیچ کدوم جا نمونی!

خیلی وقته هوس یک هیجان درست و حسابی به سرم زده. یک چیزی تو مایه های ترن هوایی غربی ها که حتی دیدن عکساش هم برق از سر آدم میپرونه. آخرین باری که این حس بهم دست داد عید امسال بود که به نفسی پیشنهاد دادم بریم پارک ارم .

واقعا برای کشوری مثل ایران که ادعای پیشرفت و توسعه اش میشه شرم آوره که شهر بازی اش اون قدر داغون باشد. اکثر وسایل بازی اش یا زنگ زده و قدیمی شده اند یا اینکه به درد رده سنی از الف-ج میخوره. بعضیاشم که شامل هر دوتا میشه و من نمیدونم مردم به چه اعتباری بچه های طفلکی را سوارشون می کنند.

محیط پارک به هیچ وجه مناسب خانواده نیست و من و نفسی توی اون 2و3 ساعت فقط خودمان شاهد 2 تا دعوا در حد خون و خون ریزی بودیم. متاسفانه جو اونجا طوریه که اگر فقط یک بار به اتفاق خانواده برای وقت گذرونی تشریف ببرید دیگر هرگز هوس هیجان و هیجان زده شدن به سرتون نمیزنه. اون شهر بازی توهین مستقیم به شعور مردمه. یکی نیست به مسئولین بگه مگه ما آدم نیستیم؟ مگه ما جوون نیستیم؟ مگه ما شور و حرارت نداریم؟ میشه بفرمایید این همه شور و هیجان و نشاط جوانی را کجا تخلیه کنیم؟ پای تلویزیون ؟ فارسی وان؟ پارکها؟ کافی شاپ ؟ مسافرت های مجردی به شمال؟ جمع کردن دوستان در منزل و ...... کجا؟

5 روز هفته روزی 8 ساعت توی محیط کسل کننده و فسیل ادارات دولتی کار میکنی بدون کوچکترین دلخوشی. صبح که از خواب پا میشی تا بری سر کار جرات نداری خودت را توی آینه اتاقت نگاه کنی که مبادا هوسی به سرت بزنه آرایشکی کنی و با دلی خوش از خونه بیرون بزنی. توی اداره مجبوری قیافه برج الزهرمار صد نفر (!!!!!!!) را تحمل کنی و هواست باشد یه وقت گزک دستشون ندی که مبادا پروندت فردا روی میز حراست بهت دهن کجی کنه. خودت را با کامپیوترت و هزار جزوه و ورق اضافی سرگرم میکنی و حتی ناهارت را با میز کارت شریک میشی که مبادا توی رستوران سازمان یکی از خواهران کماندو ببینتت که  ای دل غافل فلانی از دیروز خوشگل تر میزنه، چنان حالی ازش بگیرم که دیگه هوس رنگ و لعاب دادن صورت به ذهن مبارکش خطور نکند. خواهر بیچاره!

فکر میکند زن آفریده شده که در خدمت مرد باشه. زن آفریده شده تا هروقت مردش اراده میکند خودش را خوشگل کند و در اختیار او بگذارد و بعد از آن برای در امان ماندن از نگاههای هرزه بعضی مردان ناپاک خودش را به کریه ترین شکل ممکن دربیارد تا کسی جرات نکند به او حتی نگاه کند. این جور زنها هیچ وقت مزه واقعی لطافت و ظرافت زنانگی را نکشیده اند و چون خودشون به دست خود محروم از این نعمت الهی شده اند تمام توانشان را به کار میگیرند تا زنان دیگر را هم از این نعمت محروم کنند. در حالیکه که خودشان هرزگی و ناپاکی را در کنج خلوتشان با مردان به اوج رسانده اند. داستان اخراج همزمان یکی از خواهران اطلاعاتی ما با برادر همکارش که در جاده شمال دستگیر شدند امروز مو را به تنم راست کرد.

برادر و برادرانی که به خود اجازه می دهند به واسطه حکم شرعی که شغلشان براشون فراهم کرده ریزترین جزئیات اندام همکاران زن را دید بزنند و اون رو فاقد کفایت لازم برای کار کردن در ادارات دولتی تلقی کنند اما خودشون بدون هیچ گونه مهاری اسب بی حیاگری را  روی اندام زنان نا محرم بتازونند.

کمی آهسته تر. به کجا شنین شتابان؟ این ره که تو میروی به ترکستان است. صورت مساله را پاک کردن دوای درد ما نیست.

در یک کشور خارجی روز اول هفته آغازگر سرزندگی و شادابی است. به همکارا نگاه میکنی همه را سرحال و سرشار از شادابی و نشاط میبینی. چون 2 روز آخر هفته را به بهترین نحو ممکن گذروندن. انرژی مازادشون را تخلیه کردند و حالا سرشار از انرژی مثبت آماده هستند برای یک هفته کار و تلاش.

اما در ایران. شنبه اول وقت به هرکی سلام میدی به زور دهان مبارک را باز میکند تا جواب بده انگار تمام دیشب را نخوابیده. چشهما ورم کرده است و همه خسته تر از همیشه پشت میز کار مشغول چرت زدن .  

واقعا روز تعطیل یک ایرونی چطور سپری میشه؟ خوابیدن تا لنگ ظهر، دوش گرفتن، صرف ناهار، چرت بعد از ناهار، وقت گذرونی با TV ، سر و کله زدن با خانواده و در نهایت رختخواب!

چطور از همچین کارمندی انتظار میره در حالیکه هنوز کسالت یک هفته کار و سختی توی وجودش باقی مونده هفته پر نشاطی را آغاز کند. این کارمند کجا می تواند کمی تفریح سالم داشته باشد؟ هیجان زده بشه و انرژی های مازادش را تخلیه کند؟

گاهی فکر میکنم چه راحت جوونی مان را باختیم وداریم میبازیم. جوونی که یک روز به ازای ثانیه به ثانیه از دست رفته اش افسوس میخوریم و خودمان را سرزنش میکنیم.

راستی چرا ما ایرانیها با همه فرق داریم؟ چرا همه چیز اینجا برعکسه؟ زیبایی، تحصیلات، به روز بودن، صداقت، درستی و پاکی همه جای دنیا ارزش محسوب میشه درحالیکه اینجا پشیزی ارزش ندارد. اینجا هرچی زشت تر، بی سوادتر، ریاکارتر، دودوزه بازتر و مجیزگوتر باشی آینده موفق تری از آن تو خواهد بود.

 دلم واقعا برای ایرانم میسوزه. ایرانی که چه آسون باختیمش و حالا تاوانش را با باختن جوونیمون پس میدیم.

سنگینی این حرفها روی دلم مونده بود. الان کمی احساس سبکی میکنم.